⚠️ เนื้อหาสำหรับผู้มีอายุ 18 ปีขึ้นไป
นิยายเรื่องนี้มีฉากความรุนแรงและเนื้อหาทางเพศโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

Content warning (ภายในเล่มทั้งหมด)

Sex explicit (มีการบรรยายฉากร่วมเพศ)

Blood (มีเลือด)

Aphrodisiac (มีการใช้ยาปลุกอารมณ์)

Branding (การตีตรา)

Abuse (การใช้ความรุนแรง การทำร้ายร่างกาย)

Child abuse (การทารุณกรรมเด็ก)

Dubious consent (ผลจากอาการฮีท)

Sexual harassment (การล่วงละเมิด)

Snake (มีงู)

Last Enigma
บทลงทัณฑ์แห่งคมเขี้ยว

----------
บทนำ
----------

ไฮท์แลนด์ แผ่นดินใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบด้วยห้าอาณาจักรใหญ่ ถูกปกครองด้วยราชวงศ์ที่ปรองดองกันดี โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ เดเนีย อาณาจักรที่มีตระกูลเดเนียเป็นใหญ่ ทั้งสี่อาณาจักรเคารพยำเกรงต่อราชวงศ์เดเนีย ด้วยสายเลือดที่สืบทอดมานั้นมีแต่อัลฟ่า เพศที่เป็นจุดสูงสุดของห่วงโซ่

หากแต่ใครจะรู้ว่า…ในตำนานของไฮท์แลนด์เมื่อเนิ่นนานมาแล้วยังเคยมีเพศรองที่เหนือกว่าอัลฟ่า เรียกว่า อีนิกม่า ซึ่งมีทั้งพละกำลังและกลิ่นอายที่สามารถสยบอัลฟ่าลงได้ สิ่งที่ทำให้ตำนานนี้เป็นฝันร้ายของอัลฟ่า คือเรื่องที่เล่ากันว่าอีนิกม่านั้นสามารถเปลี่ยนอัลฟ่าให้กลายเป็นโอเมก้าได้ด้วยการฝังคมเขี้ยว

มันเกิดขึ้นได้อย่างไรไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้

แต่แม้ว่าอีนิกม่าจะแข็งแกร่งเพียงใด ในตำนานก็กล่าวถึงจุดจบของสายเลือดเหล่านั้น ที่จำต้องถูกผนึกด้วยอักขระแห่งตระกูลเดเนีย อีกทั้งยังมีการกวาดล้างอีนิกม่าไปจนหมดสิ้น ทั่วทั้งแผ่นดินไฮท์แลนด์นั้นมีเพียงสายเลือดของเดเนียเท่านั้นที่สามารถปลดผนึกได้

เมื่อเวลาผ่านไป ตัวตนของอีนิกม่าได้ถูกลบล้างไปหมด… ไม่มีใครเชื่อว่าจะมีอีนิกม่าอยู่บนแผ่นดินใหญ่แห่งนี้อีกแล้ว ทำให้เรื่องราวของอีนิกม่ากลายเป็นเพียงตำนานเล่าขานกันปากต่อปากเท่านั้น…

-------------------
ตอนที่ 1
-------------------

พลั่ก พลั่ก

เสียงของแข็งกระทบเข้ากับผิวกายดังขึ้นภายในห้องลงทัณฑ์ชั้นใต้ดิน บรรยากาศอันหนักหน่วงแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ ปรากฏร่างสูงของ เมมฟิส เจ้าชายแห่งอาณาจักรเดเนียนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สีทองโอ่อ่า ในมือถือแก้วไวน์ประดับด้วยคริสตัลหายากที่บรรจุเครื่องดื่มสีแดงเลือดนกอยู่ภายใน

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ราวกับมีฝุ่นสนิมปะปนกับอากาศเข้าไปในทุกลมหายใจ แต่ใครเล่าจะคิดว่าเจ้าชายรัชทายาทผู้สูงส่งแห่งอาณาจักรเดเนียจะสามารถนั่งจิบไวน์ชั้นดีในห้องลงทัณฑ์อันแสนอับชื้นนี้อย่างสบายอารมณ์ได้

นั่นก็เป็นเพราะเขากำลังรู้สึก สนุก อย่างมาก

สิ่งที่แปลกแยกจากสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ตัวตนของเขา แต่ยังรวมถึงการแต่งกายในชุดกึ่งทางการ และเก้าอี้สีทองที่มองอย่างไรก็ไม่เข้ากับห้องลงทัณฑ์แห่งนี้เลยสักนิด

ดวงตาสีทับทิมของเจ้าชายหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นมา สายตาคมจ้องจับร่างสูงที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นซึ่งห่างจากเขาไม่มากนัก ดื่มด่ำไปกับเสียงตวัดแส้ที่เหล่าทหารของตนฟาดโบยลงไปบนร่างนั้น มันอยู่ในสภาพดูไม่จืดเต็มที ไม่ต่อต้าน ไม่ส่งเสียงร้องขอ แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่สาแก่ใจผู้ชมสูงศักดิ์อย่างเขาเท่าไรนัก

“พวกเจ้ามีเรี่ยวแรงกันเท่านี้หรือ?”

เสียงทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้น มือหนากระแทกแก้วไวน์ชั้นดีลงบนโต๊ะข้างกายอย่างแรง ก่อนหยัดลุกขึ้นเต็มความสูง สะบัดมือครั้งหนึ่งสลัดไวน์ที่กระฉอกเปื้อนมือใส่ร่างนั้น หยดน้ำสีแดงกระเซ็นเปื้อนใบหน้าด้านข้างและเส้นผมสีดำของคนที่ก้มหน้าคุกเข่าอยู่ ไหลหยดลงบนพื้นไปอย่างเงียบเชียบ

เมมฟิสกวาดมองภาพตรงหน้า ร่องรอยบาดแผลจากการทรมานเกือบครึ่งค่อนวันปรากฏบนแผ่นหลังและตามลำตัวของร่างนั้น ไม่ว่าจะถูกทรมานจนเลือดตกยางออกเท่าใดก็ไม่ไหวติง เจ้าของผมสีดำไม่แม้แต่จะขยับต่อต้านหรือปริปากพูดสิ่งที่เขาต้องการออกมาสักคำเดียว มีแต่ความนิ่งเงียบ หากไม่ได้สังเกตลาดไหล่ที่ยังขยับขึ้นลง ไม่ว่าใครก็คงได้คิดว่าร่างนั้นหมดลมหายใจไปแล้ว

สิ่งที่ข้าต้องการ คือความลับของเจ้า แต่เจ้ากลับเลือกปิดปากเงียบ

เจ้าชายหนุ่มหยัดตัวขึ้นยืน มือหนาคว้าแก้วไวน์จับไว้แน่นจนมันแทบจะแหลกคามือ ก่อนเขวี้ยงแก้วไวน์นั้นลงบนพื้นจนแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี

ความไม่พอใจระบายอยู่บนใบหน้าคมคายอย่างที่ทหารไร้ความผิดในห้องก็ยังไม่กล้าหายใจแรง เส้นผมสีบลอนด์อ่อนขยับตามการหายใจหนักหน่วงที่ถี่แรงขึ้นทุกที นัยน์ตาสีแดงทับทิมแทบจะแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงไหวอยู่ในดวงตาเฉี่ยวคม ริมฝีปากได้รูปแยกเขี้ยวยิงฟันขยับตะคอกเสียงดังสนั่น

“มากกว่านี้!!”

รังสีคุกคามของอัลฟ่าชั้นสูงแผ่กระจายออกมาจากเจ้าชายหนุ่มอย่างรุนแรง เหล่าทหารเบต้าสะดุ้งเฮือก ขยับร่างกายไปตามคำสั่งทันที

ท่อนเหล็กร้อนที่ถูกเผาไฟจนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานถูกลากออกมาจากเตาเผาร้อนระอุ ตรงไปยังร่างสูงที่นั่งคุกเข่าอยู่ สองแขนถูกมัดไพล่ไว้ด้านหลัง คอพับราวกับไม่ได้สติ

แต่เจ้าชายหนุ่มรู้ว่ามันเป็นเพียงอุบาย

“อยากจะรู้นักว่าเจ้าจะทนได้สักแค่ไหน เคอัส”

เจ้าของชื่อสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ร่างกำยำคู้ตัวงองุ้ม ผมบริเวณท้ายทอยตัดสั้นขัดกันกับผมด้านหน้าที่แทบจะปิดบังเค้าโครงใบหน้าไปหมดเมื่อก้มหน้าลงเช่นนี้ เส้นผมสีดำสนิทเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อและคราบเลือด

ดวงตาสีเทาเข้มหม่นแสงรับกับใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยแม้จะอยู่ในสถานการณ์อันตรายเช่นนี้ มันทั้งดูเลื่อนลอยไม่จดจ่ออยู่กับสิ่งใด ไม่แม้แต่จะแสดงออกให้เห็นว่ากำลังฟังประโยคที่เจ้าชายเมมฟิสกล่าวกับตนเองอยู่

เจ้าชายหนุ่มก้าวเท้าไปใกล้มากขึ้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย้ำถึงอารมณ์ของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี เมมฟิสตวัดสายตาคมกริบหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้กับทหารที่ถือท่อนเหล็กร้อนรูปตราเดเนียในมือ และเพียงอึดใจเดียวก็เกิดเสียงดังฉ่า เหล็กแดงฉานทาบลงไปที่กลางแผ่นหลังกว้าง จ่อแนบสนิทลงไปแผดเผาผิวเนื้อราวกับจะละลายผิวขาวนั้นให้แหลกเหลว

“อึกก!!”

เคอัสแทบทรุดหมอบลงไปกับพื้น ท่าทางคล้ายกับยอมจำนนต่อความเจ็บปวดขนาดนี้ หากแต่ก็ยังไม่มีคำพูดหรือเสียงร้องอ้อนวอนที่แสดงออกมาในความหมายนั้นเลยแม้แต่คำเดียว

แน่นอนว่าความเจ็บปวดนี้ ต่อให้ฝึกฝนร่างกายมาดีแค่ไหนก็ไม่อาจทนทานได้ ร่างกายเคอัสเกร็งกระตุกและสั่นเทาจากความรุนแรงของบาดแผลที่ได้รับ เหล็กร้อนฝากรอยไหม้ขนาดใหญ่เอาไว้พร้อมกับกลิ่นเนื้อไหม้ลอยคลุ้งไปทั่ว

ยิ่งได้เห็น ได้กลิ่น ได้รับรู้ความเจ็บปวดของผู้เป็นเชลย ลำคอของเจ้าชายหนุ่มก็ยิ่งแห้งผาก

เมมฟิสหยุดยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ยกปลายเท้าขึ้นเชยใบหน้างดงามทว่าดุดันของเคอัสขึ้นมา เมื่อเห็นความอดทนต่อทัณฑ์ทรมานต่าง ๆ ของอีกฝ่าย มันก็ดูเหมือนจะไปกระตุ้นตัวตนภายในของเมมฟิสให้แสดงออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งนิ่งเงียบไร้การตอบสนองเช่นนี้ เขายิ่งกระสันอยากเห็นใบหน้าเจ็บปวดและนัยน์ตาไร้ความหวังจากอีกฝ่ายเสียเหลือเกิน

“ได้สิ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มลองความเจ็บปวดทรมานยิ่งไปกว่านี้!”

เมมฟิสยกยิ้มร้าย ก่อนที่มันจะค่อย ๆ กลายเป็นเสียงหัวเราะดังลั่นออกมาจากริมฝีปาก ดวงตาสีทับทิมมองพิจารณาใบหน้าของเชลยผู้ต่ำต้อยที่แทบจะซบอยู่กับปลายเท้าของเขา

หากเป็นแค่นักโทษธรรมดา เมมฟิสคงไม่เสียเวลามานั่งเค้นความลับแบบนี้…

เมื่อนึกขึ้นมาความโกรธก็แล่นปราดไปทั่วทั้งร่างอีกครั้ง มือหนาขยุ้มจิกเส้นผมสีดำสนิทขึ้นมาอย่างแรงจนใบหน้าได้รูปเชิดขึ้นตามแรงดึงรั้ง เส้นผมสีดำบางส่วนลู่ติดลงไปกับโครงหน้า มีทั้งส่วนที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ และส่วนที่แห้งกรังจากคราบเลือด

ใบหน้าหล่อคมสันนั้นเวลานี้กลับดูไม่จืด ดวงตาข้างหนึ่งช้ำบวม แก้มมีรอยแดงช้ำ มุมปากแตกจนเลือดซิบออกมา เมื่อมองเห็นสีหน้าที่แสดงความเจ็บปวดได้ชัดเจนกว่าทัณฑ์ทรมานแบบอื่นก็ทำให้เมมฟิสพออกพอใจขึ้นไม่น้อย

ท่าทางท่อนเหล็กร้อนนี่จะทำให้ใบหน้าเรียบเฉยนี้ได้แสดงสีหน้าท่าทางอย่างอื่นได้บ้าง

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มากพอให้เคอัสปริปากพูดอะไรออกมาอยู่ดี

“อ้าปากพูดออกมา บอกว่าเจ้ารู้ความลับอะไรของข้า!”

ข้อนิ้วแข็งแรงขย้ำบีบกรามล่าง นิ้วโป้งกดขยี้บนริมฝีปากจนแทบจะเค้นเอาเลือดสด ๆ ออกมาจากปากแผลให้มากกว่าเดิม

“พูด!!”

เสียงตะคอกดังก้องภายในห้องลงทัณฑ์อีกครั้ง ทหารสี่นายในห้องต่างพากันกลั้นหายใจ แค่น้ำเสียงนั้นก็ดุดันพอจะให้ทุกคนหวาดกลัวได้แล้ว ยังไม่นับกลิ่นอายคุกคามจากอัลฟ่าชั้นสูงที่สะกดข่มเพศรองอื่นโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

และหากเอ่ยถึงชื่อ เมมฟิส เจ้าชายแห่งเดเนีย แน่นอนว่าแทบไม่มีใครในเดเนียไม่เคยได้ยินชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมของเขา

แต่กับเคอัส สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้เขาปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว มีเพียงดวงตาสีเทาเข้มที่อ่อนโรยเหลือบขึ้นจ้องมองกลับไป และแค่ปฏิกิริยาเล็กน้อยนี้ก็ยิ่งบังคับให้ผู้ที่รอดูความเจ็บปวดหวาดกลัวของเคอัสอย่างเมมฟิสสนองตอบกลับไป

พลั่วะ!

กำปั้นลุ่น ๆ กระแทกยังโหนกแก้มอย่างแรงจนร่างของเคอัสทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างที่ถูกพันธนาการเอาไว้ล้มลงไปพร้อมกับเลือดที่กระอักออกมาจากริมฝีปาก แม้เครื่องมือทรมานในรูปแบบต่าง ๆ จะมีอยู่เต็มห้อง หากแต่เมมฟิสยอมรับว่าการได้ใช้กำปั้นของตนกระหน่ำชกมันสะใจมากกว่านัก แม้จะแลกด้วยความเจ็บ แต่เขาชอบความรู้สึกสาแก่ใจนี้

พลั่วะ พลั่วะ!!

เจ้าชายหนุ่มยังชกซ้ำ ๆ อีกหลายครั้งจนหลังมือแดงเถือกไปหมด

แต่ถึงกระนั้น…เคอัสก็ยังไม่ปริปากเอ่ยคำใด ราวกับเป็นใบ้ ไม่มีการร้องขอให้การทรมานนี้สิ้นสุดเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ไหวติง เมมฟิสยิ่งเดือดดาล กระชากผมสีเข้มนั้นขึ้นมาแล้วตะบันกำปั้นที่ข้างแก้มจนอีกฝ่ายทรุดลงไปกับพื้น

ตาย ตาย ตาย!

แม้สภาพจะดูไม่จืด หรือแม้แต่ถูกซ้อมจนปางตาย เมมฟิสก็ไม่อาจเค้นความลับอะไรจากเคอัสได้เลย

“ดี ถ้าอยากแลกด้วยชีวิตของเจ้านักก็ย่อมได้” เมมฟิสกัดฟันมอง เค้นเสียงลอดไรฟันอย่างขุ่นเคือง

สองขายาวก้าวไปยืนคร่อมร่างนั้น

ยามที่ดวงตาสีแดงทับทิมกดมองคนที่กระอักเลือดบนพื้น หยดเลือดบนริมฝีปากได้รูปนั้นก็ยิ่งเพิ่มความกระสันอยากในการมอบความทรมานแก่ร่างตรงหน้าทวีคูณมากขึ้นไปอีก

ไม่สิ…เขามีอีกวิธีหนึ่ง

เจ้าชายหนุ่มเอียงคอไล่เหล่าทหารอารักขาทั้งหมดออกไปจากห้อง เหลือเพียงแค่พวกเขาตามลำพัง

“ถึงเป็นอัลฟ่าแต่ก็ยังเป็นรองอัลฟ่าสูงส่งอย่างข้าอีกทอดหนึ่ง…รู้หรือไม่ว่าข้าชอบทำอะไรกับอัลฟ่าพวกนั้น”

“…”

ใช่ว่าอัลฟ่าทุกคนจะเทียบเคียงกันได้ เจ้าชายเมมฟิสแห่งเดเนีย อัลฟ่าในราชวงศ์ที่อยู่สูงสุดของห้าอาณาจักร ผู้เสพติดการใช้ชีวิตอย่างสุขสบายโดยไม่ต้องคำนึงถึงสิ่งใด ทุกสิ่งที่ต้องการเพียงแค่ดีดนิ้วเปาะเดียวสิ่งนั้นก็มาประเคนตรงหน้า ไม่ว่าสิ่งของ หรือผู้คน…

จะเป็นอัลฟ่าหน้าไหนก็ไม่อาจเทียบยศกับเมมฟิสได้ บางคนกระทั่งยินยอมพร้อมใจอยู่ใต้เท้าเขาอย่างว่าง่าย การได้เป็นจุดสูงสุดบนห่วงโซ่ของอัลฟ่าด้วยกันนั้นเป็นสิ่งที่เจ้าชายเมมฟิสพึงพอใจที่สุด เขาแสดงออกถึงความชื่นชอบนั้นด้วยการมีสัมพันธ์ทางกายกับอัลฟ่าด้วยกันแทนโอเมก้า เพราะสำหรับเขาโอเมก้านั้นทั้งบอบบางและอ่อนแอ ทั้งระคายตาทั้งน่าสมเพชกับอาการฮีทที่ไม่สามารถควบคุมได้เหล่านั้น

แต่ดูอัลฟ่าตนนี้ แม้ว่าโดนทรมานไปหนักเพียงนี้กลับยังหยิ่งทะนงไม่ยอมปริปาก ...ทำให้เลือดในกายของเจ้าชายเมมฟิสเดือดพล่านจนเขาไม่สนใจจะเค้นความลับอะไรจากคนตรงหน้านี้อีกแล้ว

เพราะตอนนี้เขาต้องการเห็นมันทรมานจากอย่างอื่นแทน

มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อคลุมของตน หยิบเอายาเม็ดสีทองเงาวาวราวกับไข่มุกออกมา มืออีกข้างกระชากเส้นผมสีดำสนิทขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะยัดเม็ดสีทองนั่นเข้าไปในปากของเคอัส นิ้วโป้งกดแทรกเข้าไปในโพรงปากชื้นที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของเลือดอย่างไม่ไยดี รุนแรงราวกับจะฉีกมุมปากนั้นให้ได้

ยาที่บังคับให้เคอัสกลืนลงไป ไม่ว่าจะเป็นอัลฟ่าจากตระกูลสูงศักดิ์ที่แข็งแกร่งเพียงใดก็มิอาจทานทนได้

“กลืนมันเข้าไป ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทนได้ถึงขนาดไหนกัน”

“ฮอก อักก”

เคอัสสำลักไอโขลกจนตัวโยน แต่เมมฟิสกลับยัดมันเข้าไปลึกจนถึงคอให้แน่ใจว่าจะไม่ถูกขย้อนออกมา

เมมฟิสหัวเราะในลำคอหลังจากแน่ใจแล้วว่าเคอัสได้กลืนยากระตุ้นกำหนัดนั่นลงไปเป็นที่เรียบร้อย แน่นอนว่าในสภาพเช่นนี้ แม้ร่างกายจะแข็งแรงเพียงใดก็ไม่อาจสู้แรงของเจ้าชายหนุ่มได้

ดวงตาสีทับทิมวาวโรจน์ ปลดตรวนพันธนาการออกจนร่างแข็งแกร่งของเคอัสฟุบลงไปกองบนพื้นเย็นเยียบ ผิวกายมีทั้งรอยแดงช้ำและบาดแผลมากมาย ยิ่งจุดไหนที่ถูกโซ่ตรวนรัดแน่นมันก็ทิ้งรอยเอาไว้ชัดเจน

เมมฟิสเลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกตื่นเต้นจนเลือดในตัวพลุ่งพล่านไปทั่วกาย จ้องมองภาพของเคอัสที่พยายามกระเสือกกระสนจิกนิ้วมือเรียกสติของตนเองหลังจากยาเริ่มออกฤทธิ์

“แฮกก…อึก อา!”

สีหน้าเรียบเฉยราวกับหน้ากากนั้นถูกทำให้แตกปริออก ดวงตาสีเทาเข้มที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก บัดนี้มันลุกวาวขึ้นมาจากความต้องการที่ถูกปลุกให้โหมกระพืออย่างไม่มีทีท่าจะหยุด

“เอาสิ ถ้าเจ้าหนีจากข้าในสภาพนี้ได้ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่ถ้าไม่ได้…เคอัส” เมมฟิสเว้นจังหวะ ชะโงกหน้าลงไปกระซิบข้างหู

“เจ้าเตรียมเป็นนางบำเรอของข้าได้เลย”

⭐️ สั่งจองรูปเล่ม 4 เล่มจบ
(Pre-order)

อ่านต่อบน Readawrite »

อ่านต่อบน Meb »

Blogs